Innowacja Drukuj

Innowacja pedagogiczna:  ?Tutor - wychowawca w szkole?

Data rozpoczêcia: 1 wrze¶nia 2014r.

Data zakoñczenia: 31 sierpnia 2017r.

Autorzy innowacji:

M.Budzyñski ?Autorskie Licea Artystyczne i Akademickie we Wroc³awiu

J. Traczyñski ?Kolegium Tutorów we Wroc³awiu

Innowacja dostosowana do potrzeb Zespo³u Szkó³ Us³ug i Przedsiêbiorczo¶ci
w P³ocku przez nauczycieli: Henryk Cichecki, Karola Danielak, Aldona Stegenta, El¿bieta W³adyniak, Artur Lewandowski, Stanis³aw Domachowski

Bibliografia:

1)      podstawowa

M. Buber: Ja i Ty. Wybór pism filozoficznych, Warszawa 1992

V.E.Frankl: Wola sensu, Warszawa 2010

lub

V.E.Frankl: Cz³owiek w poszukiwaniu sensu, Warszawa 2009

T.Widstrand: Porozumienie bez przemocy czyli jêzyk ¿yrafy w szkole, Warszawa 2008

T.Stoltzfus: Sztuka zadawania pytañ w coachingu, Cieszyn 2012

2) uzupe³niaj±ca

J.Korczak: Pisma wybrane, t.I-IV, Warszwa 1978

J.Majewska-Opie³ka: Logodydaktyka.Droga rozwoju, Sopot 2013

W.R.Miller, St.Rollnick: Wywiad motywuj±cy, Kraków 2010

M.¯yliñska: Neurodydaktyka, Toruñ 2013

ks.J.Tarnowski: Jak wychowywaæ? Barykada czy dialog?,  Warszawa 2009

ks.J.Tarnowski: Jak wychowywaæ? Wczoraj, dzi¶, jutro, Warszawa 2009

ks.J.Tarnowski: Jak wychowywaæ? W ¶wiecie paradoksów, Warszawa 2009

K.Robinson: Uchwyciæ ¿ywio³, Kraków 2012

K.Robinson: Oblicza umys³u, Kraków 2010

A.Murzyn: Wokó³ Kena Robinsona kreatywnego my¶lenia o edukacji, Kraków 2013

L.Cian: System zapobiegawczy ¶w. Jana Bosko, Warszawa 2001

 

 OPIS ZASAD INNOWACJI PEDAGOGICZNEJ

  I.Wprowadzenie

Tutoring wychowawczy jako metoda pracy pedagogicznej opiera siê przede wszystkim
na interakcji (wspó³dzia³aniu) w procesie wychowawczym miêdzy nauczycielem i uczniem. W zwi±zku z powy¿szym praca t± metod± wymaga porzucania przez nauczyciela ?metod? bêd±cych w sprzeczno¶ci z podmiotowo¶ci± tej relacji i nieustannego okre¶lenia siê wobec - procesów potocznie uto¿samianych z wychowaniem, które twórcom pedagogiki dialogu s± obce. Do procesów tych nale¿y, m.in.:

Tresura

To rodzaj oddzia³ywania na ludzi oparty na ¶wiadomym lub nie¶wiadomym za³o¿eniu,
¿e mamy prawo zmusiæ wychowanka ( i nie tylko wychowanka) do pewnych sposobów zachowania siê, stosuj±c wobec niego przymus, który polega na gro¼bie kary albo obietnicy nagrody. Postêpowanie to przynosi skutki, pozorne, krótkotrwa³e i powierzchowne, nie siêga bowiem g³êbokich warstw psychiki ludzkiej.

Administrowanie

Administrowanie charakteryzuje siê ch³odem urzêdowym, oficjalno¶ci±. Ostatecznie jego g³ównym celem jest nie tyle dobro cz³owieka, ile raczej osi±gniêcie zewnêtrznego celu. Skrajne administrowanie prowadzi do manipulacji lud¼mi. Administrator my¶li sobie: ?nic mnie nie obchodzi, co kto prze¿ywa ? to i to ma byæ zrobione, bo jak nie??. Wychowawca natomiast pyta siê: ?jak oni to prze¿ywaj± i co powinienem uczyniæ, ¿eby prze¿ywali lepiej, jak w tym celu z nimi postêpowaæ, bez wzglêdu na to, czy to doprowadzi do osi±gniêcia danej czynno¶ci zewnêtrznej, czy nie??. Je¶li nie doprowadzi to trudno, bêdziemy mo¿e razem ?bici? razem bêdziemy siê broniæ, ale celem naszym jest wspólne, autentyczne zmienianie siebie, a nie cel administratora realizowany wszystkimi dostêpnymi ¶rodkami? (J.Tarnowski).

Trening

Zmierza do uzyskania maksymalnej sprawno¶ci w okre¶lonej dziedzinie za pomoc± planowo powtarzanych æwiczeñ o wzrastaj±cym stopniu trudno¶ci. Wa¿n± rolê pe³ni w sporcie, obs³udze maszyn, sporadycznie w psycho i socjoterapii. Trening ma charakter techniczny, sprawno¶ciowy, obejmuje okre¶lon± dziedzinê, a nie ca³ego cz³owieka  i nie da siê uto¿samiæ  z wychowaniem.

Moralizowanie

Oddzia³ywanie s³owne b±d¼ przez sugestiê, b±d¼ na drodze perswazji, tzn. apelowania
do motywów. Moralizator zapytany o metody wychowawcze odpowie: ?Ja mu stale t³umaczê, upominam, gro¿ê i nic nie pomaga?. Moralizowanie przynosi niekiedy skutek odwrotny
do zamierzonego.

Uprzedmiotowienie

Takie my¶lenie o edukacji i wychowaniu w sposób krytyczny charakteryzuje Janusz Tarnowski w :? Jak wychowywaæ? Barykada czy dialog? (Warszawa 2009, s. 19). ?Kszta³towanie osobowo¶ci. Taki w³a¶nie tytu³ nosi broszura zawieraj±ca sprawozdanie z prze­biegu obrad II Konferencji Pedagogów Krajów So­cjalistycznych, która odby³a siê w Berlinie w dniach 12-16 sierpnia 1974 r. Tematem jej by³o ?kszta³to­wanie wszechstronnie rozwiniêtej osobowo¶ci socja­listycznej?. A oto tytu³y niektórych wyg³oszonych referatów: Pedagogika i kszta³towanie osobowo¶ci socjalistycznej (W. N. Stoletow), Badanie procesu kszta³towania osobowo¶ci socjalistycznej - g³ówne zadanie pedagogiki marksistowsko - leninowskiej (G. Neuner), Problemy kszta³towania osobowo¶ci w socjalistycznej szkole (M. Cipro). Ale tego rodzaju ujêcie procesu wychowania nie jest wy³±czn± w³a¶ciwo¶ci± pedagogiki marksistowskiej. Tak¿e bowiem w Elementarzu rodziny katolickiej czytamy: ?Wychowywaæ to nie tylko rozwijaæ... rozum, lecz kszta³towaæ ca³ego cz³owieka, a wiêc równie¿ jego serce i jego charakter? (Stimpflel984).

W podobnym kierunku id± autorzy publikacji pt. Podstawy psychologii dla nauczycieli, gdzie czê¶æ druga nosi tytu³: Przedmiot oddzia³ywañ na­uczyciela - uczeñ (Strelau i in. 1975, 85).

Takie sposoby ujêcia wychowania, do¶æ jeszcze rozpowszechnione, nie s± dzi¶
do przyjêcia.

Degraduj± one niejako wychowanka do roli biernego przedmiotu i opie­raj± siê
na w±tpliwym za³o¿eniu, ¿e tylko on potrzebuje przekszta³caj±cego oddzia³ywania, bez czego jakoby mo¿e obej¶æ siê wychowawca.

Pamiêtam ilustracjê w jakim¶ starym czasopi¶mie, przedstawiaj±c± ar­tystê rze¼bi±cego pos±g. Podpis pod fotografi± informowa³ czytelnika: ?Wspania³e zadanie wychowawcy. Nie porywa mnie jednak ?poezja? porównywania wychowawcy do rze¼biarza, a tym bardziej wychowanka do martwej bry³y. Wszak jest to m³ody, ale ¿ywy i wolny cz³owiek. Od jego wspó³dzia³ania zale¿y w znacznym stopniu powodzenie procesu wychowawczego. Nie mo¿­na go uwa¿aæ za materia³, tworzywo do jakiej¶ obróbki. Niezbêdna jest ¿ywa, autentyczna ³±czno¶æ miêdzy nim a wychowawc±, któr± mo¿emy nazwaæ dialogiem.?

1.Za³o¿enia pedagogiczne innowacji

Innowacja:?Tutor ? wychowawca w szkole? jest budowana na za³o¿eniach pedagogiki personalno-egzystencjalnej (pedagogiki dialogu). Jej twórc± jest ks. prof. Janusz Tarnowski. Pedagogika ta opiera siê na my¶li filozoficznej Martina Bubera, Jacquesa Maritaina, Viktora Frankla, oraz my¶li pedagogicznej Janusza Korczaka. Pedagogika dialogu wymaga od nauczyciela wychowawcy rezygnacji ze stereotypowej roli opartej na zarz±dzaniu, sterowaniu, manipulacji i egzekwowaniu na rzecz porozumienia z wychowankiem, wspó³odczuwania z nimi i wspó³pracy; rezygnacji z roli ?posiadacza? prawdy fachowo pouczaj±cego ?z góry? na rzecz uwa¿nego s³uchacza skoncentrowanego na osobie (wychowanku) i staraj±cego siê zrozumieæ niepowtarzalno¶æ cz³owieka, jego skomplikowan± osobowo¶æ, jego zale¿no¶æ od okoliczno¶ci i warunków, w których ¿yje.

            Nauczyciel-wychowawca-tutor pracuj±cy t± metod±, zachowuje w³a¶ciw±
i niekwestionowan± w procesie pedagogicznym funkcjê kompetentnego pedagoga, który rozumie, ¿e warunkiem skuteczno¶ci jego oddzia³ywania jest przede wszystkim znalezienie wspólnej p³aszczyzny porozumienia z wychowankiem, mianowicie cz³owieczeñstwa ? jedynego i wystarczaj±cego ¼ród³a bezwarunkowego szacunku cz³owieka do cz³owieka. Jest ¶wiadomy tego, ¿e w sobie i w dziecku ma widzieæ pe³noprawn± istotê ludzk±. Nie jest bowiem wychowanek  jak ?dziecko, które kiedy¶ bêdzie cz³owiekiem, ale jak cz³owiek, który jeszcze jest dzieckiem.? (J. Korczak).

            Proces pedagogiczny realizuje siê zatem w interakcji cz³owiek ?cz³owiek; jest ca³okszta³tem sposobów i procesów pomagaj±cych istocie ludzkiej, zw³aszcza przez interakcjê, urzeczywistniaæ i rozwijaæ swoje cz³owieczeñstwo. [J.Tarnowski: ?Jak wychowywaæ??]

            Nauczyciel dzia³a si³± autorytetu, bo obcy jest mu ?autorytet? si³y. Dzia³a skutecznie, mimo ¿e nie konfrontacyjnie, uzyskuje akceptacjê wychowanka, a nie budzi oporu. Temu celowi s³u¿± cztery kategorie: autentyczno¶æ, dialog, spotkanie i zaanga¿owanie.

2.Uzasadnienie wprowadzenia innowacji.                                                                                                                                                                                                                                                         

              Metoda tutoringu tradycyjnie kojarzona jest ze szkolnictwem angielskim
i amerykañskim w szczególno¶ci w sferze dydaktyki. Od 18 lat wykorzystywana w pracy wychowawczej w Autorskich Liceach Artystycznych i Akademickich ALA we Wroc³awiu i Czêstochowie a od 5 lat równie¿ w 30 szko³ach publicznych we Wroc³awiu oraz publicznych i niepublicznych w Gnie¼nie, Warszawie, Malborku, Zalesiu Górnym, Tczewie, Ciechanowie, Siechnicach i P³ocku. W zakresie dzia³añ wychowawczych jest to oryginalny dorobek pedagogiczny o¶rodka wroc³awskiego. Innowacja realizowana w naszej szkole czerpie z do¶wiadczeñ i wsparcia nauczycieli pracuj±cych t± metod± we Wroc³awiu, Warszawie i P³ocku i odwo³uje siê do sprawdzonych rozwi±zañ przede wszystkim szkó³ wroc³awskich.

            W ramach godz. z art. 42 ust. 2 Karty Nauczyciela grupa tutorów prowadzi³a pilota¿owo zajêcia w roku szkolnym 2012/13 w jednej z klas ZSZ nr 4. Efekty s± obiecuj±ce
i zauwa¿alne przez ca³± spo³eczno¶æ szko³y.

 

II.Cele innowacji

 

1.U uczniów i nauczycieli:

1) zwiêkszenie poczucia bezpieczeñstwa psychicznego,

2) zmniejszenie poziomu zachowañ agresywnych.

2. U ucznia wzrost:

?? samodzielno¶ci;

?? odpowiedzialno¶ci (w tym za proces w³asnej edukacji);

?? zdolno¶ci do podejmowania decyzji;

?? systematyczno¶ci i  samodyscypliny;

?? umiejêtno¶ci wyboru drogi ¿yciowej i budowania planów ¿yciowych;

?? umiejêtno¶ci realizowania przyjêtych planów i pokonywania trudno¶ci;

?? umiejêtno¶ci samodzielnego uczenia siê ;

?? samoakceptacji i poczucia w³asnej warto¶ci;

?? otwarto¶ci i ¿yczliwo¶ci dla innych oraz wzrostu poziomu zaufania;

?? odwagi w formu³owaniu i g³oszeniu w³asnych pogl±dów;

?? umiejêtno¶ci twórczego samodzielnego my¶lenia;

?? tolerancji (akceptacji dla innych zachowañ i pogl±dów);

?? poszanowania dla pracy innych;

?? umiejêtno¶ci zgodnej wspó³pracy (pracy w grupie);

?? wra¿liwo¶ci na losy innych i odpowiedzialno¶ci z tym zwi±zanej.

3. U nauczyciela rozwój umiejêtno¶ci:

?? ¿ycia w postawie dialogu z zachowaniem szacunku dla cz³owieczeñstwa ka¿dej osoby, oraz zmiany podstawy autorytetu nauczyciela, tj. rezygnacji z autorytetu ?nadanego?, wynikaj±cego z pe³nionej funkcji, na rzecz autorytetu osobowo¶ci;

?? nawi±zywania i budowania dobrych relacji miêdzyludzkich;

?? porozumiewania siê bez przemocy;

?? tworzenia strategii (planów) dalekich i bliskich;

?? elastyczno¶ci w realizacji planów;

?? poszukiwania rozwi±zañ w oparciu o analizê przyczyn i skutków;

?? rozwijania postawy wspó³odczuwania;

?? zachowania w³asnej autentyczno¶ci w profesjonalnym realizowaniu zadañ;

?? bycia konsekwentnym z zachowaniem elastyczno¶ci w sytuacjach, które tego wymagaj±;

?? dostosowywania wymagañ do mo¿liwo¶ci ucznia;

?? oddawania inicjatywy, (podejmowanie decyzji) i odpowiedzialno¶ci w rêce podopiecznego;

?? nierygorystycznej systematyczno¶ci;

?? wra¿liwo¶ci na istnienie granic i umiejêtno¶ci ich stawiania;

?? pe³nienia funkcji rzecznika praw podopiecznego w szkole;

?? wyznaczania odpowiednich granic swojej odpowiedzialno¶ci za podopiecznego.

4.U rodziców:

- zwiêkszenie zaufania do nauczycieli i szko³y,

- zwiêkszenie gotowo¶ci do wspó³pracy w obszarze spe³niania opieki nad dzieckiem,

- zwiêkszenie zaanga¿owania rodziców w ¿ycie szko³y,

- zwiêkszenie umiejêtno¶ci pedagogicznych.

III.Organizacja innowacji

        Przewiduje siê ¶cie¿kê realizacji tutoringu wychowawczo-rozwojowego, polegaj±c± na utworzeniu dla wybranego oddzia³u (klasy) zespo³u wychowawczego, gdzie jeden z nauczycieli ? tutorów pe³ni funkcjê wychowawcy koordynatora zespo³u wychowawczego. Do zadañ wychowawcy ? koordynatora nale¿y:

1)      prowadzenie dokumentacji pedagogicznej (dziennik lekcyjny klasy, arkusze ocen, wypisywanie ¶wiadectw),

2)      kontrola spe³niania obowi±zku nauki,

3)      spotkania (1raz w miesi±cu) z ca³± klas±,

4)      spotkania  z nauczycielami ? tutorami koordynuj±ce ich pracê (w zale¿no¶ci od potrzeb),

5)      koordynowanie procedury wyboru i zmiany tutora dla ca³ej klasy,

6)      wystawienie oceny z zachowania po konsultacji z tutorem ucznia,

7)      ni¿ej wymienione zadania tutora ?cz³onka klasowego zespo³u wychowawczego.

Do zadañ nauczyciela tutora ? cz³onka klasowego zespo³u wychowawczego nale¿y:

1)      praca indywidualna z uczniami i rodzicami (2-5 uczniów),

2)      podejmowanie tematów zwi±zanych z obowi±zkowo¶ci± i zachowaniami ucznia,

3)      prowadzenie dziennika zajêæ indywidualnych.

Uczniowie klas, w których realizowana jest innowacja maj± obowi±zek uczestniczenia w zajêciach przewidzianych innowacj±. Proces wyboru i zmiany tutora opisuje ?Procedura wyboru i zmiany tutora? (za³. nr 1). Uczniowie wybieraj± nauczyciela ? tutora z listy nauczycieli, którzy wyrazili zgodê na uczestnictwo w innowacji. Uczeñ lub tutor mog± wnioskowaæ do wychowawcy ? koordynatora o potrzebie zmiany tutora. Procedura zmiany tutora powinna siê dokonaæ w przeci±gu tygodnia i od dnia ustania wspó³pracy z dotychczasowym tutorem.

  Czas indywidualnej, bezpo¶redniej pracy z uczniem wynosiæ bêdzie w u¶rednieniu

      1 godzinê w miesi±cu.

Wspó³praca tutora z uczniem ma charakter poufny i funkcjonuje tylko w relacji tutor ? uczeñ ? rodzice.

Zasada poufno¶ci nie obowi±zuje nauczyciela ? tutora w przypadkach, gdy uczeñ (podopieczny) wszed³ w konflikt z prawem lub podejmuje dzia³ania ryzykowne, zagra¿aj±ce zdrowiu lub ¿yciu. Zadaniem nauczyciela ? tutora jest przede wszystkim motywowanie, udzielanie wsparcia oraz budowanie umiejêtno¶ci interpersonalnych i spo³ecznych podopiecznego. Tutor nie podejmuje siê zadañ psychologa lub psychoterapeuty.

Do zadañ tutora w odniesieniu do konkretnego ucznia nale¿y:

1) u³o¿enie z uczniem planu pracy na semestr w formie spisanej umowy (kontraktu);

2) monitorowanie postêpów i sytuacji ucznia w ci±gu semestru;

3) cotygodniowe spotkania z uczniem (w tym jedno w miesi±cu co najmniej 30-40 minutowe);

4) podsumowanie wraz z uczniem wykonania przez niego planu pracy na koniec semestru (roku), z zainspirowaniem ucznia do autorefleksji;

5) prowadzenie dokumentacji tutorskiej (Dziennik zajêæ: ?Kontrakt tutorski?, ?Procedura wyboru i zmiany tutora?

6) sprawozdanie i autorefleksja tutora na koniec semestru;

8) uczestnictwo w spotkaniach zespo³u tutorskiego (w ramach Tutorskiej Akademii Umiejetno¶ci);

9) indywidualne   spotkania z rodzicami (opiekunami) w obecno¶ci swoich podopiecznych
(co najmniej 3 razy w ci±gu roku);

10) spotkania z tutorem-konsultantem.

Innowacja przewidziana jest na okres trzech lat , co jest uzasadnione d³ugo¶ci± cyklu kszta³cenia w szkole ponadgimnazjalnej oraz mo¿liwo¶ci± obserwacji procesów zachodz±cych w trakcie jej trwania. Praca tutorów bêdzie monitorowana
przez opiekuna merytorycznego innowacji w trakcie indywidualnych i grupowych spotkañ zespo³u tutorskiego, równie¿ w ramach dzia³añ Tutorskiej Akademii Umiejêtno¶ci, bêd±cej form± wsparcia i wymiany do¶wiadczeñ. Przewiduje siê trzy spotkania w semestrze pracuj±cych tutorów z opiekunem merytorycznym innowacji oraz konsultacje on-line.

IV.Zak³adane efekty dzia³alno¶ci innowacyjnej

  • Zwiêkszenie poczucia bezpieczeñstwa w szkole
  • Zmniejszenie zachowañ ryzykownych
  • Rozpoznanie przez uczniów uzdolnieñ i predyspozycji, co owocuje dobrym zaplanowaniem dalszej drogi edukacyjnej i zawodowej
  • Dobre relacje miêdzy wszystkimi podmiotami w szkole
  • Zintegrowanie wszystkich ¶rodowisk w szkole(nauczycieli, uczniów, rodziców i pracowników administracji i obs³ugi) budowanie wspólnoty ucz±cej siê
    i wspieraj±cej siê, wspólnoty ludzi okazuj±cych sobie bezwarunkowy szacunek wed³ug zasady g³oszonej przez Janusza Korczaka ?(?) daæ dziecku (cz³owiekowi) ca³± ¿yczliwo¶æ jaka mu siê nale¿y, niezale¿nie od zas³ug czy win, zalet czy przywar?.

     

solidarni-z-ukraina-grafika-do-posta-facebook-jestesmy-z-wami-01 kopiowanie

ul. Padlewskiego2 09-402 P³ock, tel. faks (024)   365 86 80, sekretariat uczn. 365 86 81, pok. nauczycielski 365  86 86 email: szkola@zsuip.pl